Aby móc zdiagnozować bądź chociażby podejrzewać nerwicę lękową trzeba odróżniać lęk od strachu. Nie jest bardzo trudne, gdyż strach wtóruje realnemu zagrożeniu, gdy lęk potrafi być całkowicie irracjonalny, lub po prostu znacznie wyolbrzymiony.

Osoba chora raczej na pewno nie przyzna się do dysfunkcji, najczęściej diagnozują ją najbliższe osoby. Przez wzgląd na stan emocjonalny osoby chorej należy działać delikatnie, by nie pogorszyć jej sytuacji.

Symptomy nerwicy lękowej, oprócz wszędobylskiego strachu to najczęściej brak pewności siebie, przytłaczający pesymizm, skazywanie wszystkiego na porażkę, osobiste ustosunkowanie do każdego problemu, wyczulenie na reakcję innych wobec własnej osoby, jednak przede wszystkim zrezygnowanie z kontaktów z otoczeniem.

Powody nerwicy lękowej nie są do końca poznane, niestety, ale nieznaczny odsetek cierpiących na nią to ludzie, u których stan ten został wywołany urazem psychicznym czy dominującym strachem w wyniku danego wydarzenia. Ci pacjenci mają realną świadomość swojej choroby i łatwiej ich wyleczyć, gdyż stanowią grupę pacjentów z fobiami, a nie lękami.

W przypadku pacjentów,u których lęk przyszedł nagle i bez wyraźnej przyczyny, trudno jest stosować skuteczną terapię, gdyż tylko dobrowolny w niej udział przynosi efekty.