Nadczynność tarczycy polega na zwiększonejpowiększonej|nadwyżkowej} produkcji hormonów tarczycy. Czasem istnieje też możliwość nadaktywnego poziomu hormonów poprzez zachwiania gospodarki hormonalnej organizmu, również na skutek medycznych czynników, jak i w wyniku zaburzeń funkcjonowania organizmu.

Przyczyna musi być poznany, przydatne przy tym są dane z badań laboratoryjnych, jak i wywiad specjalistą lub z endokrynologiem.

Znaki tarczycowe mogą być przeróżne i zazwyczaj wśród nich znajduje się kilka z podanych: nadmierna aktywność nerwowa, większa potliwość, kołatanie serca, nietolerancja wysokich temperatur, przemęczenie, szybkie męczenie się, utrata masy ciała, drgawki dłoni, zaburzenia miesiączkowania, bezsenność, powiększenie tarczycy. Natomiast u najmłodszych najważniejszym objawem jest nagłe przyspieszenie wzrostu.

Leczenie zaburzeń tarczycy zależne jest od nasilenia zaburzeń związanych z nadmierną aktywnością gruczołu. W wyjątkowo trudnych przypadkach jedynym sposobem jest chirurgiczne wycięcie części tarczycy. Jednak przeważnie jest to leczenie farmakologiczne sprowadzające się do opanowaniu symptomów i łykaniu jodu radioaktywnego.

najistotniejsze jest to, aby co pewien okres mierzyć poziom hormonów tarczycy, gdyż zoanki są jednakowe z innymi chorobami, a następstwa nieleczonej nadaktywności gruczołu mogą być bardzo kłopotliwe.